In aansluiting op mijn vorige stukje over 'kantelende' tijd, staat er op ManagementSite een mooi artikel van Lenette Schuijt over 'De eenvoud van complexiteit' - het hoofd koel houden in onvoorziene situaties. Aan de hand van een voorbeeld laat Lenette Schuijt zien dat de neiging heel groot is om bij complexe uitdagingen de organisatiestructuur zo aan te passen dat er nog geavanceerdere systemen komen, nog concretere beschrijvingen van de resultaten die geboekt moeten worden en nog meer regels en procedures om ervoor te zorgen dat er geen fouten worden gemaakt. Maar deze klassieke controlemechanismen helpen niet om creatieve oplossingen te ontwikkelen voor deze complexe uitdagingen. In het artikel gaat de schrijfster op zoek naar nieuwe manieren om met complexiteit om te gaan.
Zij benoemt:
* andere methoden om de toekomst te voorspellen
* risico's verminderen
* slimme afwegingen maken
* een complexe persoonlijkheid ontwikkelen
* omgaan met paradoxen
Tenslotte concludeert zij dat het een misvatting zou zijn om complexiteit te beantwoorden met nog complexere structuren. De uitdaging is om eenvoud te brengen in de complexiteit door o.a. het gebruik van intuïtie en gezond verstand. Door medewerkers te betrekken en ruimte te bieden om zelf zaken aan te pakken en op te lossen. Allemaal zaken die wij ook in het onderwijs ter harte kunnen nemen. Ook bij de invoering van Passend Onderwijs is de uitdaging om te ont-regelen en te ont-bureaucratiseren.
"Strategie gaat niet over geld, maar over waarde" (Paul Kloosterboer -Managementboek Magazine)
"Niet alles dat waarde heeft, is meetbaar" ( Veertien 'promininenten' in het boek: Weten is meer dan meten - zie ook VK 23-2-2012)
Langzamerhand komen er steeds meer signalen dat we op weg zijn naar een andere samenleving. We lopen vast in de aanpak van 'willen' beheersen: meer procedures, meer regelgeving, meer overleg, meer afspraken etc. In het onderwijs leidt de 'toets- en regelterreur' tot een éénzijdige invulling van het onderwijs. In de VS is er al een aantal jaren een beweging aan de gang van o.a. hoogleraren die laten zien dat er meer nodig is voor goed onderwijs dan alleen het toetsen en analyseren van resultaten. In Why good classes fail toont professor Wesch aan hoe belangrijk de band is tussen lerende en docent voor goede resultaten.
Hoogleraar Joseph Kessels betoogt in LRPLN (magazine van de SLO) dat het denken over leren in het onderwijs op een laag pitje staat! De dwang van de centrale sturing via Cito-scores en slagingspercentages moedigt niet aan om fris naar het onderwijs te kijken. Hij pleit ervoor om de leercultuur in scholen te bevorderen. Daarbij horen ook opvattingen over het leren en ontwikkelen van mensen. Opvattingen waarin leraren (samenwerkend in teams) de ruimte krijgen om het onderwijs in te richten op basis van gezamenlijk gedragen waarden en waarin zij worden uitgedaagd al hun kennis over leren in te zetten ten behoeve van het onderwijs.
Afgelopen maanden heb ik me - beroepshalve - weer verdiept in het onderwerp timemanagement. Ik mocht een paar cursusbijeenkomsten daarover invullen en dat was een goede aanleiding om cursusmateriaal van vroeger te bekijken en op zoek te gaan naar relevante nieuwe inzichten.
Mijn zoektocht leverde twee mooie zaken op. Ik ontdekte het boek: Ritme van Marli Huijer 
Marli Huijer wijst in dit boek op het belang en de betekenis van gezamenlijke leefritmes. Zij laat zien dat de problemen met tijd die we in dit tijdsgewricht ervaren mogelijk veel te maken hebben naar het zoeken naar nieuwe leefritmes, nu de oude leefritmes (van kerk, van kantoor en fabriek) niet meer aanwezig zijn. Hoe kunnen we in onz 24-uurseconomie op een goede manier met tijd omgaan. Geen oproep om te onthaasten, want dat is volgens haar geen oplossing. We moeten zoeken naar een nieuwe tijdsordening waar we goed mee kunnen leven.
Een zeer interessant, goed geschreven boek.
Daarnaast ontdekte ik dat in de recente literatuur over timemanagement meer aandacht is gekomen voor de 'persoonlijke' omgang met tijd: wat is de invloed van jouw persoonlijkheid op jouw omgaan met tijd? En de problemen die je daarmee ervaart.
Verhelderend is daarbij het gebruik van de tijdsdriehoek:
Bezig zijn met timemanagement betekent de drie invalshoeken: effectiviteit, efficiëntie en betekenis van tijd onder de loep nemen en kijken waar voor jou 'winst' te behalen is.
Door het onderzoeken van de relatie persoon - tijd en jouw persoonlijke tijdsbeleving wordt vaak duidelijk waarom het zo lastig is om je timemanagement grondig te verbeteren. Heel wat lastiger dan handige tips ('orden je postvak in je emailprogramma') toe te passen en te proberen je werkgewoontes te veranderen ('begin 's ochtends met de klus die je meeste aandacht nodig heeft'). Maar boeiend om te begrijpen waarom je die 'verkeerde' aanpak toch maar blijft vasthouden....
