Tijd voor een nieuwe wind...

Ik las vandaag twee artikelen die me triggerden.

Het eerste artikel heeft als titel: 'Kunnen we deze hoogleraar minister maken' en staat in het blad Schooljournaal van de Onderwijsbonden CNV. Het blad gaat naar duizenden leden van deze bond en wordt goed gelezen. In een vorig nummer heeft een interview gestaan met prof. dr. Anna Bosman. Zij zei in dat interview: 'Verplichte handelingsplannen? Zonde van de tijd!'. Op die uitspraak (en andere uitspraken) kwamen heel veel (vooral instemmende) reacties. Vandaar dat deze hoogleraar door de lezers van dit blad 'genomineerd' wordt als nieuwe onderwijsminister. Wat opvalt, is de grote hoeveelheid reacties. Alsof een ballon is lekt geprikt: allemaal leerkrachten die 'opeens' losbarsten: 'Geweldig. eindelijk iemand die echt verstand van zaken heeft'... De Onderwijsbond CNV heeft besloten op deze 'golf' mee te bewegen en 'steunt de oproep tot burgerlijke ongehoorzaamheid' om geen handelingsplannen meer te maken. Wat is er allemaal aan de hand in onderwijsland??

Het andere artikel staat in het blad Onderwijsinnovatie, is geschreven door Rob Martens (ook hoogleraar) en gaat over 'De coöperatieve onderwijsvernieuwing'. Rob Martens vraagt zich af hoe het komt dat onderwijsonderzoek zo weinig impact heeft op onderwijsbeleid. Volgens hem worden onderwijsprofessionals gedwongen om in een keurslijf te werken waar afrekenmechanismen en korte termijn scores de boventoon voeren. Zijn credo: stop met afrekenen en toetsen, zet onderwijsprofessionalis bij elkaar en laat ze de juiste dingen doen met een goede ondersteuning.

Rob Martens heeft in zijn aritkel een prachtig fragment over daling op de rankings van onderwijsvergelijkingen en de noodzaak om meer nadruk op taal en rekenen te leggen en opbrengstgericht te werken. Alleen gaat de tekst niet over Nederland, maar over de VS en dateert het citaat van tien jaar geleden. Het is uit een boek van Diane Ravitch, destijds adviseur van Bush en één van de grondleggers van 'No child left behind.'. Zij heeft inmiddels een ander boek geschreven waarin zij terugkomt op haar aanbevelingen van toen en aantoont dat afrekenen op toetsscores niet werkt in het onderwijs! Lees: 'The death and life of the great American School system. How testing and choice are undermining education.' 2010 Perseus Books Group.

Gaan deze artikelen over heel verschillende zaken?

Nee, ik denk het niet.

Beide artikelen laten zien dat onderwijsprofessionals het zat zijn om 'gekoeieneerd' te worden en regels opgedrongen te krijgen.

Wij willen de passie terug in ons vak en zelf mee bepalen hoe wij ons werk doen. Laten we niet tien jaar wachten (zoals in de VS) voor we hier werk van gaan maken.

Aan de slag!

Passend Onderwijs: een andere invalshoek?

Vorige week mocht ik op een havo/vwo school een conferentie over Passend Onderwijs voorzitten. Een bijzondere bijeenkomst met de Raad van Toezicht, de MR (ouders/personeel/leerlingen), OR, het MT en de zorgcoördinatoren. Interessante discussies, mooi om te zien hoe verschillende geledingen in gesprek met elkaar veel 'boven tafel' kunnen krijgen. Na afloop praatte ik nog even na met de rector. We spraken over de docenten die absoluut geen mogelijkheden zagen om leerlingen met adhd en add in de klas te begeleiden. Ook de rector meende dat deze leerlingen het beste af zijn in het VSO. Mijn vragen over mogelijkheden om door beter klassenmanagement, gedifferentieerde instructie en een afgestemde pedagogische aanpak ook deze leerlingen binnen de school te kunnen opvangen, waren aan hem niet besteed. Hij luisterde beleefd, maar het had duidelijk niet zijn interesse. Door een 'zijpaadje' kwamen we via het studiehuis uit bij verschillen tussen jongens en meisjes met betrekking tot leren. Ik vertelde over recent onderzoek (Schoolsucces van jongens en meisjes in het havo/vwo: waarom meisjes het beter doen) en mijn overtuiging dat we met relatief eenvoudige interventies op dit gebied veel kunnen bereiken. Nu was zijn interesse wel gewekt. We spraken over aparte lessen voor wiskunde, over jongens die meer 'wedstrijdjes' willen en veel structuur. Dat de huidige aanpak in het studiehuis vooral bij de manier van leren van meisjes aansluit. En zo kwamen we opnieuw bij 'lastig gedrag': drukke jongens met een korte aandachtsboog en andere interesses dan frans of economie. Maar nu was de rector wel geïnteresseerd in mogelijkheden om 'zijn' docenten hierover te laten nadenken. We sloten ons gesprek af met de afspraak dat ik het onderzoek naar hem zou opsturen. In de auto terug vroeg ik me af of ingaan op/uitgaan van de verschillen tussen jongens en meisjes misschien meer kansen biedt op een gedifferentieerde aanpak in het vo, dan praten over Passend Onderwijs....